inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 59551):

Rimbaud in Marseille

Na een pijnlijke reis vanuit Roche,
waar zijn moeder hem geen blik waardig gunde
en zij liever pronkte met een oude broche,
dan weer geconfronteerd met zijn onkunde,

leed hij nog het meest door haar afgewende ogen
en niet zozeer door de kanker in zijn lijf en botten,
waar hij zich veel minder door voelde bedrogen,
maar wel door haar 'wat kan mij jou nog verrotten!'.

Zijn trouwe zus Isabelle bleef hem zeer nabij
en zij troostte hem daar in dat ziekenhuis,
'Ik verlang ver weg te zijn!', smeekte hij,
'bij mama was het immers nooit echt pluis!'.

Isabelle kuste hem teder op zijn voorhoofd,
waaruit de mooiste gedichten zijn ontsprongen,
inmiddels zwaar door de morfine verdoofd,
weet hij niet meer dat hij zo mooi heeft gezongen.

In zijn linkerooghoek ziet hij Paul Verlaine
en zegt hij: 'Wat doet die engerd hier!,
die wilde me vermoorden en dat zonder gêne,
kijk!, hij schiet opnieuw en vertrekt geen spier!'.

Het liefste wilde hij terug naar Afrika,
weer handelen en ploeteren onder de hete zon,
maar ondanks zijn power kwam de dood hem te na
en werd ook hij overmeesterd, zonder pardon.

Zijn restanten liggen in de aarde van Charleville,
de stad die hij tot op het bot gehaat heeft,
waar hij vocht tegen de braverikken, die arme ziel,
en waar hij zich desondanks ten volle heeft uitgeleefd.

Zijn roem is wereldwijd boven die stad uitgestegen,
zijn laatste adem in Marseille was de genadeslag,
het is belachelijk om een ereburgerschap te overwegen,
het beeld van zijn omgekeerde pijp wint iedere dag.

Schrijver: Joanan Rutgers, 31 dec. 2015


Geplaatst in de categorie: idool

3,5 met 6 stemmen 184



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Joanan Rutgers
Datum: 1 jan. 2016
Bericht:Ik weet het, lieve Gabriëla, en ik weet ook hoe moeilijk ik in elkaar steek, wat je wens behoorlijk dwars zit. Zelfs het contact met de weduwe van Jotie T'Hooft heb ik zelf verpest, hoezeer ik haar ook waardeer. Ik lijd aan een nul-gevoel. Ik maak alles zelf kapot, omdat ik het beste gedij bij mijn favoriete nul-gevoel. Dat is ook de reden van mijn karige succes en noodzakelijke kluizenaarschap. Ik ben wat Jeroen Brouwers 'een randfiguur van de literatuur' noemt. Mijn chronische depressie heeft me ook mensenschuw gemaakt. En het feit dat mijn gedrag en uitspraken vaak niet met de 'normale mensen' overeen komen. Bange wezel. Schichtige hermelijn. Over pakweg dertig jaar zijn we D.V. beiden tachtig. Hopelijk kom je er dan nog achter in welk bejaardentehuis ik mij dagelijks verveel en ben je in staat om mij fysiek te bereiken. Het kan natuurlijk veel makkelijker. Als je mij jouw adres stuurt, dan stuur ik jou mijn handtekening!...

Naam:Gabriëla Mommers
Datum:31 dec. 2015
Bericht:Prachtig gedicht. Uit iedere zin voel ik hoezeer je in zijn huid zit. Net als in de brieven die je schreef. Een boekwerk waar ik gelukkig nog een laatste exemplaar van heb weten te bemachtigen. Die handtekening kom ik nog een keer halen. Al moet ik wachten tot we beiden tachtig zijn.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)