inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 60283):

Zeven generaties...

Mijn grootvader en ik,
waren jarenlang vrienden.
Ik sprak met hem zoals ik nu,
met mijn kleinkinderen praat.

Hij vertelde mij, zestig jaar geleden,
dat zijn opa ernstig bij zijn wiegje stond.
In het jaar achttienhonderdzesentachtig.

Hier, mijmerend op mijn zolder,
waar foto's in oude dozen rusten.
zie ik mijn goede, bloedeigen opa,
en zijn grootvader terug.
In het holst van een winternacht,
in het jaar tweeduizend en zestien.

Ik ben nu veel ouder dan zij.
Nu pas kan ik hen begrijpen.
Drie eeuwen kan ik overzien.

De negentiende eeuw.
De twintigste eeuw.
Mijn laatste jaren.

Samen reizen we door de eeuwen.
Al ontelbare generaties lang.
Kinderen. Ouders. Grootouders.

... Een mens leeft niet alleen in de ruimte.
Een mens leeft niet alleen in de tijd.
Het besef daarvan is géén cliché. ...

Illustratie: De dichter en zijn grootvader (61). Zeist, zomer 1947.Schrijver: Albert C M Weijman, 28 feb. 2016
28 feb. 2016


Geplaatst in de categorie: tijd

3,5 met 2 stemmen 102



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)