inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 63035):

Moeder (3)

De nachten dat wij waakten
en je angst in tederheid
probeerden te verjagen,
zijn lang voorbij, mijn moeder.

De uren die wij telden
en telkens weer je hijgend vragen:
'Hoe laat is 't kinderen?',
helaas, het komt niet weer.

Nu ben jij tijdeloos geworden,
en wij, verbijsterd, niet begrijpend,
staren naar de klok.

En in ons hoofd de blijde dagen,
je altijd zorgend vragen.
En in ons hart
de weemoed der herinnering.

Schrijver: Gust Adriaensen, 27 dec. 2016


Geplaatst in de categorie: verdriet

4,0 met 2 stemmen 211



Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:Lisa
Datum:11 mrt. 2017
Bericht:Heel herkenbaar...
De liefde proef je in dit gedicht.

Naam:Adeleyd
Datum:27 dec. 2016
Bericht:Met veel innigheid en tederheid geschreven.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)