inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 70115):

Wolken vol buien

Mijn hart vindt nu eindelijk rust
in de terechte onrust , de woorden geuit
met een lippendienst bewezen
wat ontsproot en ontspruit
nu ook zij het weer uit.

Niet langer is tijd en
het weten de vreemdeling
een afstandelijk of armetierig ding.
Als ik gedachten laat kantelen
doet het ons nu niet meer wankelen.

Mijn hand rust nu met toestemming
op zijn schouder, dan weer even rug
afwisselend ook weer op zijn magere knie
nu ook hij zegt; ja ik begrijp je naast ja zie.

Achtergebleven gedachten
ze gaan niet meer in mist verloren,
wat nu ooit verwordt tot as en vervliegt
heeft de levenswil toch nog niet verloren.


Zie ook: https://www.facebook.com/...nnemieke.steenbergenspijkerman

Schrijver: annemieke steenbergen, 13 sep. 2019


Geplaatst in de categorie: filosofie

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 29



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)