Netgedichten over afscheid

netgedicht (nr. 2.261):

Krom

We dreven beiden wel gemoed
op liefde van haar warme baren

mijn arme leuter krom
onder ´t molmend mom

van al die jaren monter paren
ons beider einde tegemoet.

Het leven immers is
als glanzend schichten

van een schooltje nét nog niet gevangen vis
een pedo pater pootje lichten

een plotse paardenbries
de Pier van Stotter

groots genies genant gesnotter
gekriebel onder bij je lies

bescheten windekind dat ziedend zucht
beducht voor paternale tucht

verwoede weifel wolkend aan de lucht
maar even even maar en

wat was het godvergeten goed.