Netgedichten over afscheid

netgedicht (nr. 2.261):

Knoet

We dreven beiden welgemoed
op liefde van haar warme baren

mijn arme leuter krom
onder ´t al meer molmend mom

van vele jaren monter paren
ons beider einde tegemoet.

Het leven immers is
een knoet van glanzend schichten

dat schooltje nét nog niet gevangen vis
die pedo pater pootje lichten

een plotse paardenbries
de Pier van Stotter

genitaal gesnotter en genies
een vlies van vies

gekriebel onder bij je lies
een kind dat zucht

en rilt van zwalken
beducht voor tucht en stalken

mensenwensen mensenplichten
wolkend aan de lucht:

Maar even. Even maar en
wat was het zoet en goed.