Kameraad van de sneeuwwind
Het stemt mij verdrietig
dat ik nu als waarheid moet lezen
dat jij in jouw stilte bent verdwaald
stille vriend, beleden schaduw
eenzaat van de wandeling
in de witheid van de winter
ik volg je, ik volg je
ritmisch vormen zinnen strofen
onderweg naar nergens
op zoek naar niemand
en eindelijk zonder vermoeden
terwijl een enkeling het ziet
vormt zich aan het lange einde
een levenslied vol puur verdriet
in duisternis gedragen, hopeloos
eenzaam en zonder vragen
opportunist van de sneeuwwind
ik volg je, ik blijf je dapper volgen
tot je in mijn vervreemding verder dwaalt.
8 januari 2026
Geplaatst in de categorie: vriendschap
kameraad 4.1 met 17 stemmen 
908
908
Er zijn 4 reacties op deze inzending:
De beelden zijn scherp: “opportunist van de sneeuwwind”, “levenslied vol puur verdriet”. Het is rauw en ontroerend zonder zachtheid te zoeken. Soms lijkt het iets te veel woorden te stapelen rond dat verdriet, maar dat past ook bij het gevoel van dwalen en vasthouden.
Het einde blijft hangen: volgen tot vervreemding. Hard, eerlijk, en open genoeg om de lezer mee te nemen in dat verlies zonder troost.