Netgedichten over vriendschap

netgedicht (nr. 701):

Kameraad van de sneeuwwind

Het stemt mij verdrietig
dat ik nu als waarheid moet lezen
dat jij in jouw stilte bent verdwaald

stille vriend, beleden schaduw
eenzaat van de wandeling
in de witheid van de winter

ik volg je, ik volg je

ritmisch vormen zinnen strofen
onderweg naar nergens
op zoek naar niemand

en eindelijk zonder vermoeden
terwijl een enkeling het ziet
vormt zich aan het lange einde

een levenslied vol puur verdriet
in duisternis gedragen, hopeloos
eenzaam en zonder vragen

opportunist van de sneeuwwind
ik volg je, ik blijf je dapper volgen
tot je in mijn vervreemding verder dwaalt.