Berusting in Hoedanigheid

Er komt een tijd van rust en introspectie,
waarin gemoedsrust zich
stil laat vinden.
Niet als antwoord,
maar als aanwezigheid.

Ik spiegel mij in wat is geweest,
laat pijn toe zonder haar vast te houden.
Wat ooit schreeuwde,
mag nu zwijgen
zonder te verdwijnen.

Ik laat los wat mij niet langer dient,
loop trager
op een pad van compassie.
Waar geen vijand wacht
en geen bondgenoot mij nodig heeft.

Ik zoek niet langer naar de bron van agressie
om haar te bevechten,
maar om haar te herkennen
en niet mee te nemen.

Wat ontbloot werd,
heeft hier geen macht meer.
Niet omdat het is verdreven,
maar omdat het niets meer te eisen heeft.

In die verstilde berusting
vind ik troost —
niet te koop,
niet te bewijzen.

Een plek om op te rusten,
waar zelfbeschikking
zich toont
als waardigheid.

Biografie van deze schrijver

kennis emotie karakter

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 2 stemmen 136