inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 87.906):

De stlte

De stilte die je naliet
is geen lege kamer,
maar een kamer die zichzelf
heeft dichtgevouwen als een blad
dat nooit meer openspringt

Toch groeit er iets tussendoor,
een dunne, zilveren draad van licht
die niet durft te spreken
maar wel blijft trillen
wanneer de wind van vroeger erlangs strijkt

Ik tel de seconden niet meer,
ik meet de afstand
in het soort adem dat terugkeert
zonder longen

Ergens achter de oogleden
staat nog steeds dat ene raam open,
niet groot, niet dramatisch,
alleen een kier
waarin de toekomst
zich een ogenblik vergist
en binnenkomt
alsof ze nooit is weggeweest

Schrijver: Dabda
12 januari 2026


Geplaatst in de categorie: afscheid

3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 227

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

J.Bakx, een maand geleden
De dichter laat het aan de lezer over om het gedicht te lezen zoals hij wil…zoals de schilder het abstracte doek laat voor wat het is…..zoek het zelf uit, kijker.
Interpreteer de stilte zoals zij is: leidend tot rust, herstel, maar zij kan ook als ongemakkelijk worden ervaren.
Nathan, een maand geleden
Ik moet Nemo gelijk geven, zoek je hoop of toch de stilte?
Nemo, een maand geleden
Je hebt jezelf een ogenblik vergist in het heden, Dabdab...waar gaat het nou over? Een geruisloze fluistering, een zwijgende meerderheid, een geluidsarme kijkdoos...de raadselachtige roos
van De Stlte?

reageer Geef je reactie op deze inzending: