Het donkerste uur

De zee klotst voort in eindeloze deining,
maar nu zonder daglicht, zonder spiegel van de ziel;
zij draagt stilte als een mantel van zwart fluweel,
en haar golven, klein en gedempt,
fluisteren slechts wat ze niet meer durven zingen.

In deze nacht wordt zij korf vol bijen zonder zoem,
bos vol wind die zichzelf niet meer beweegt;
toch ademt ze, zwaar en traag,
alsof het water zelf de slaap bewaakt
van al wat ooit naar haar heeft geroepen.

Een enkele golf tilt wit op,
als een hand die even groet
en dan weer wegzinkt in het duister,
terug naar de diepte waar geen naam meer geldt,
waar tijd zich oplost in zout en schaduw.

Toch blijft er een opening, een smalle kier van maanlicht
die het water niet helemaal durft te sluiten;
daarin drijft iets dat nog niet verdronken is —
een stil vermoeden, een belofte van morgen,
dat de zee, ook in haar donkerste uur,
nooit werkelijk vergeet te ademen.

donker zee

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

3.0 met 1 stemmen 19