Netgedichten over individu

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.504):

koffie en herrinering

In verre velden, ver voorbij het licht
in onbestemd gebied
zit ik teruggetrokken in de hoek van het gelag
starend in een kop zwarte koffie
zo zwart en zwaar als obsidiaan
en berustend in de gebeurtenissen van de dag

Het geroezemoes van stemmen als achtergrond ruis
onhoorbaar, doch doortastend
vermengt zich geleidelijk met schaduw en rook
nog steeds starend in de kop zwarte koffie
een reflectie van een traan
terwijl ik mijn innerlijk vuur nog eens opstook

Dromerig verzonken in zelf medelijden
wanneer verloren geheugen
meer waarde krijgt dan geld of een zak goud
ik neem een slok van de kop zwarte koffie
mijn zorgen nu van de baan
bedenk ik mij: tja, je wordt gewoon oud

De rook vermengt zich nu met de geur
van verschaald bier
Het wordt een nevel van giftig en beladen oordeel
en absorbeert damp van mijn kop zwarte koffie
opmerkelijk en teder begaan
waarvan ik gretig gebruik maak, voordat ik het moment steel

Ik kijk om mij heen, voorbij het licht
door lantaarns verspreid
om de zonden van iedereen aanwezig, te onthullen
koud is nu mijn kop zwarte koffie
ik laat haar stil staan
en vraag de serveerster om mijn kop weer te vullen