Netgedichten

netgedicht (nr. 88.027):

Traumatisch

Het was geen klap.
Het was herhaling.
Een dag van verschuiving
tot het normaal werd.

Het leert je niet schreeuwen,
maar wachten.
Scannen.
Overleven in stilte
alsof stilte geen keuze is
maar wet.

Mijn lichaam gelooft niet in later.
Alleen nu of nooit.
Mijn hart staat op scherp,
alsof rust
een aankondiging is
van breken.

Het kent geen tijd.
Het woont in spieren,
in reflexen,
in hoe ik liefde
altijd in
een nooduitgang laat.

Ik vertrouw niet uit wantrouwen,
maar omdat veiligheid
plots kon omslaan.
Zonder uitleg.
Zonder schuld.

Dit geneest niet.
Dit litteken
dat zich voordoet als karakter.

Ik leef niet met herinneringen.
Ik leef met naschokken.
Met een lichaam
dat nooit leerde
dat gevaar
ook eindigt.

Niet kapot.
Niet heel.
Maar aangepast
aan een wereld
die brak
en niets teruggaf.