Netgedichten

netgedicht (nr. 88.073):

Waar Schaduwen Lonken

Door zilveren draden van bleek maanlicht
volg ik de voetsporen van schaduwen van weleer
langs oeverwallen waar mist kruipt
van watervallen die vallen als gordijnen
die al mijn falen en schaamte verhullen
als verschillende tijdspannen in herinnering
verstrooid, verbrijzeld, voorgoed verdwenen
zielloze glimlachen, nooit vergeten, die mij nu beschimpen

Ik zie de hemel die buigt als een oude koperen hoorn
het lachen van de rivier buldert onder mijn blote voeten
Ik buig om de ontredderde stemmen te horen
die roepen van voorbij lege graven
ze waarschuwen me niet langer te rouwen
om het stervende licht, nu de schemering omarmt
waar zijden tongen proberen me te bedwingen

Door de breekbare takken van de vreugde van de dageraad
beladen met de adem van de winter
hoor ik hun liederen van verloren vrijheid
terwijl vrieswonden de diepste kloven omsluiten
van een ziel verstrengeld met de hemel
Nu moet ik mijn weg vinden door de duisternis
zonder het gevoel achtergelaten te worden in haar kielzog

Schaduwen die smaken naar zout en vuur
terwijl één smeulende vonk drijft op de adem van de wind
Ik vraag niet waar zij heengaat, noch voel ik de neiging
terwijl de wereld zich naar voren leunt om mijn naam te fluisteren
....dus nu weet ik dat ik niet langer alleen ben