Netgedichten

netgedicht (nr. 88.085):

Twee werelden, Twee kinderen

Er waren twee kinderen.
Niet gekozen, niet speciaal.
Gewoon geboren
aan verschillende kanten
van dezelfde muur.

Eén kreeg applaus bij elke stap,
zijn fouten waren lessen,
zijn stilte werd ingevuld
door mensen die dachten
dat hij geniaal mocht zijn.

De ander leerde zwijgen
voor hij leerde spreken.
Zijn talent werd gezien
en direct genegeerd.
Want zijn accent was “fout”,
zijn handen “onhandig”,
zijn blik “verdacht”.

De één kreeg kansen,
de ander excuses.
“Niet nu.”
“Niet voor jou.”
“Misschien later.”
Later kwam nooit.

Ze waren geen tegenpolen,
maar bewijs.
Bewijs dat wij kiezen
wie omhoog mag vallen
en wie omlaag moet klimmen
zonder trap, zonder touw, zonder tijd.

Dit gaat niet over pech.
Dit is geen lot.
Dit is systeem.
Dit is selectie vermomd als toeval.
Dit is een wereld die fluistert:
Jij telt niet mee.
en die fluistering klinkt
in elke klas,
in elke wachtkamer,
in elke stilte waar geen naam wordt genoemd.

Twee kinderen.
Eén toekomst gestut.
Eén toekomst gestolen.

Wie weg kijkt, is medeplichtig.

Wie zwijgt, is het probleem.