Netgedichten

netgedicht (nr. 88.107):

Erfenis

De kamer ruikt naar oude urine
en afgekoelde soep.
Op het nachtkastje staat zijn kunstgebit
in een glas met kalkrand:
een glimlach die geen dienst meer heeft.

In de zwarte lade tel ik het geld.
Tussen vergeelde elastiekjes
en pennen die weigeren
vind ik een foto van een vrouw
die ik nooit heb hoeven aanraken.

Ik voel geen spijt.
Alleen tocht onder de deur.
Ik trek zijn jas aan.
De mouwen passen.
Dat verbaast me meer dan zijn dood.

Buiten slaat regen plat op grijze tegels.
Ik spuug in de goot.
Niet uit woede.
Uit gewoonte.

Ik loop weg zoals hij liep:
kin omlaag,
handen diep in de zakken,
vingers om niets geklemd.

De wereld merkt het verschil niet.