de stille rozige ledigheyt der ziele

In de duistere diepten der nacht,
waar winden wijlen
en sterren stil staren als stomme getuigen,
dwaalt de tijd traag en teder,
als een tijdloze tijding
door lege lanen van ’t leven,
vol leed en verlangen.
O, hoe de rozen, rood en rein,
in rozige vazen verwelken,
verwonden door verborgen verdriet,
geboren uit achterbuurten
waar brieven de armen bezielen
in aandoenlijk aandenken.
Doch de gebreken der mensheid,
als mist in het morgenlicht,
maken mild en mededogend,
met muzische murmeling,
want in de witte wijding
van winterse wijdingen
vindt de ziel serene stilte,
sippend aan ’t sein.
Buig ’t hoofd in bezinning
bij het binnenkomen der blanke leegte,
die lokt als lucide licht in de luwte,
en laat de last der liefde
in ’t nederige nest der natuur
optimistisch ontluiken,
onweerstaanbaar en oud.

liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.0 met 2 stemmen 15