Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.214):

Metamorfose

Vleugels in zonlicht
geel draagt de stille adem
ruimte wordt mijn huid

Hoe de wereld met haar
stormachtige kleuren en ongefilterde
stemmen harder binnen dondert dan ik kan dragen.
Ik trek de gordijnen van mijn geest dicht om het rauwe te verzachten.

In de luwte van deze zelf
gekozen diepe stilte zakt de trilling van
de ander langzaam totdat de grens tussen mijn huid
en lucht vervaagt, en ik niet langer de scherpte ben, maar de ruimte zelf.

Wat eerst voelde als een
te zware, loden deken op mijn vermoeide
schouders, blijkt nu vruchtbare klei voor een nieuw
besef. Ik leer de nuances van de schaduw lezen zonder te verdrinken.

Ik stap uit de pop van mijn
eigen angstige zorgen; mijn zintuigen zijn
niet langer vallen, maar open vleugels, getransformeerd
van een spons die alles opzuigt naar een spiegel die het licht bewaart.