Netgedichten over taal

netgedicht (nr. 1.140):

De Kracht van Woorden

Woorden uit een ver verleden,
gesponnen als zachte zijde,
dragen nog altijd
de warmte van stemmen
die niet meer spreken,
maar niet verdwenen zijn.

Zij rusten op perkament,
verplaatst door handen,
gedragen door inkt
die zich voegt naar vele tongen.
Soms helder,
soms verdraaid,
waar bedoeling wordt bezoedeld.

Er zijn woorden die de geest tot rust brengen,
als balsem op wonden
die geen naam durven dragen.
Taal kan pijn verzachten,
niet door haar uit te wissen,
maar door haar betekenis te geven.

Letters vinden elkaar,
worden woorden,
verstrengelen zich tot zinnen
waarin wij leren herkennen
wat wij zelf nog niet konden zeggen.
Zo ontstaat bezinning
zonder dat zij wordt afgedwongen.

Integere woorden kunnen helen.
Zij vragen geen gehoorzaamheid,
alleen aandacht.
Corrupt gemaakte woorden daarentegen
snijden, verdelen,
en verraden wat zij beloven te beschermen.

Er is poëzie
voor wie bereid is te kijken.
Voor wie troost vindt
in de kwetsbare schoonheid van taal.
Misschien, heel misschien,
ontvouwt zich daar
iets wat wij samen moraal noemen.