Netgedichten

netgedicht (nr. 88.231):

De muren spreken niet,

De muren spreken niet,
de verbeelding daarvoor
schiet jammerlijk tekort;

de tranen voelen niets,
geluiden dringen voor
in de wirwar van herinneringen.

De hemel mag dan sterven,
ongedierte blijft
smetteloos voortbestaan;

leven is lijden,
geloven de dwazen,
alsof zij onvermijdelijk zijn.

De aarde spaart de mensen vooralsnog,
doch verlangen de grote verliezers
hoop tegen de klotsende klippen op;

rollen zijn nou eenmaal omgedraaid,
de vrouwelijke voorzienigheid
verdraait het uitgesprokene

intens ten lange leste.