Netgedichten

netgedicht (nr. 88.305):

De knoop

Het is onnatuurlijk hoe de greep zich sluit.
Je hebt me vast,
een prooi en vrijwilliger tegelijk.
Bevrijd op een manier die bindt.

Eén aanraking
en de wereld kantelt.
Je draait rondjes in mijn hoofd
tot de muren hun functie vergeten.

We zouden het rustig aan doen, zei je.
Maar mijn lichaam verraadt me:
in hoe ik sta,
in hoe ik luister,
in de ruimte die ik maak voor jou
nog voor je er bent.

Jij verdringt elke vorm die mij begrensde.
Het legt me in de knoop—
een heerlijke druk op het hart.

De wereld vervaagt tot ruis,
een achtergrondgeluid
dat nergens meer landt.

Jij vult de ruimte waar ik nog bestond.
Zonder pauze.
Zonder nuance.

Ik draai om je heen,
steeds nauwer,
tot de tijd
haar telraam laat vallen.