Netgedichten

netgedicht (nr. 88.391):

Vreemde huid

Raak me aan,voorzichtig.
Tederheid is iets geworden
dat snijdt waar ik geen huid heb.

Ik schop de dekens weg,
zoek koelte,
staar naar het plafond
waar een barst loopt
die ik al weken volg.

Jij kijkt naar mij
vanuit een afstand
die in dit bed is ontstaan.

Boven de deur
hangt een babyfoto achter glas.
Mijn vingers willen het aanraken,
maar de afstand is groter dan mijn hand.

Je blik glijdt langs me
als een onbekende in een lege straat.
Mijn naam valt stil op je lippen,
en ik herken elke breuk
die achterblijft in je stem.

Ik denk aan augustus.
Je lag op mijn borst—
gewicht, warmte,
een adem die samenviel met de mijne.

Ik durfde niet te bewegen.
Bang dat zelfs een zucht
ons zou doen breken.

Je schoof naar de rand van het bed
alsof daar een grens lag
die ik niet mocht oversteken.

Ik houd vast
met knokkels wit van de kramp.
Zo ongedwongen.
Alsof ik je nooit heb vastgehouden.