inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten over woonoord

netgedicht (nr. 419):

Dommeldood

Het kan zo lekker wezen
sommigen doen het voor hun brood
zo heerlijk tussen twee werelden hangen
nog even sluimeren voor je weer in de pas loopt

deze dommel kan ik waarderen
maar sommige doen het tot hun dood
ze zitten maar wat te rond te hangen
met een scheef hangend hoofd

soms slaat het hoofd naar voren
gebogen in een stram en oud lijf
ze zijn er wel met gesloten ogen
wachtend op de dommeldood

je kan je erger voorstellen zou je zeggen
maar niemand zit meer op je wachten
lekker weggestopt in sluimerende jaren
heerlijk tussen leven en dood

... wachten op de dood in sluimering ...


Zie ook: https://magdahaan.blogspot.com/

Schrijver: Magda Haan, 20 februari 2026


Geplaatst in de categorie: woonoord

2.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 92

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

R.E.N.S., een week geleden
Gedicht en commentaren gelezen,
geeft een interessant inzicht.
Magda Haan, een week geleden
Dag Judith, bedankt voor je meelevende reactie. Ik ken het beeld omdat ik enkele jaren op een gesloten afdeling heb gewerkt. Ze zijn niet altijd ongelukkig maar soms wel depressief. Ik weet ook dat men ook nog veel activiteiten kan ondernemen met deze PG bewoners. Ook al is het maar iets heel simpels. Soms zijn het bloempjes die na een scheutje water even opbloeien.

Groet Magda
Judith van Zoomeren, een week geleden
Hoi Magda, ik werk met mensen die lijden onder dementie en in ogen van bezoekers zien deze er inderdaad ongelukkig uit. Het beeld is ook verschrikkelijk.

Bedenk echter dat men hier zelf niets aan kan doen, deze mensen kunnen niet veranderen. Leven in een sluimerwereld, de laatste levensfase van dementie, maar hoeven niet perse ongelukkig te zijn. Men kan blij worden van een waterijsje of een vriendelijk handje in de morgen. Ik spreek altijd met respect over dit soort mensen, ze kunnen dat zelf niet meer doen. Groetjes Judith

reageer Geef je reactie op deze inzending: