Netgedichten over afscheid

netgedicht (nr. 2.289):

Weer een afscheid

Een schoonheid die ik niet kan vatten,
die raakt aan 't diepst van mijn gemoed:
muziek van Mozart, bloemenkleuren
en zoveel dat me danken doet:

een avondzon, een witte vlinder,
de dageraad met parels dauw,
de held're vriendschap tussen mensen
en liefde die niet wijken wou.

Ik weet: er is ook veel ellende,
de schepping is in barensnood -
maar toch is er voor hoop een reden
want liefde gaat voorbij de dood

en wat we hier in tranen zaaien
wordt straks geoogst bij morgenrood.