Smeltend lijf
In flanel diep gedoken
op mijn beslagen raam
zie ik wazige murmuraties –
elke seconde is gebroken
Cactussen wonen op mijn tong,
in een opgedroogde krater
terwijl de radiator
stomende liedjes zong
Pendel ik tussen Ecuador en Polen
klopt de hete watersnood
druk de knop bij elke halte
ijsblokken tegels worden zolen
Het kreunend, kwijnend lijf
druppelt uit alle weke delen
groeit de helix van mijn aderen
uit mijn hedera, stug en stijf
Inzender: E. van Xanten, 1 maart 2026
Geplaatst in de categorie: ziekte

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!