Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.544):

Tussen Stille Reuzen

Als kind liep ik vaak door deze laan
waar ik van thuis naar de wereld kon gaan
de eiken stonden er al jaren
hun stammen dik en ruw
met gewelfd dak buigend over het kasseipad

Herfst verkleurde blad in een palet van geel, oranje naar rood
je hoorde het ruisen, als geesten in de wind
dan stopte ik, leunend tegen een van de oude reuzen
en keek ik gauw
zoekend omhoog naar stukjes blauw

Het was mijn moment van stilte
tussen thuis en tussen school
geen vriend om mee te lopen
of haast om iets te kopen

Ik kon ademen
denken, of juist niet denken
er gewoon zijn

Nu, jaren later
is de laan korter dan ik dacht
maar de bomen niet minder majestueus
en als ik over dat oude pad loop voel ik de rust
troostende koelte die me kust

Dit is nog steeds mijn plek
daar waar ik mezelf vind
bij de bomen, in de wind…