Netgedichten

netgedicht (nr. 88.594):

Prijs

De trein ruikt naar koffie
en oude jassen.

Onder het raam
een vuilnisbakje
vol gekreukte bekers
dat zacht tikt tegen de wand
bij elke wissel.

Het gordijn hangt scheef.
Zon glipt langs de rand
recht in mijn ogen.

Een man op de bank tegenover me
snurkt met open mond.
Zijn hoofd schudt
bij elke bocht.

Buiten:
keukens achter glas,
een vrouw die roert in een pan,
een kind dat langs de tafel rent.

Alles verdwijnt
voor ik het kan vasthouden.

De conducteur loopt door de wagon.
Kijkt nergens naar.
Mijn kaartje blijft in mijn jas.

De trein remt.
Metaal schuurt tegen metaal.
De deuren gaan open.

Perron.
Grijs.
Wind langs mijn gezicht.

Mensen stappen uit.
Mensen stappen in.

Ik blijf even staan
met mijn tas in mijn hand.

Wanneer de deuren sluiten
sta ik weer
op precies dezelfde plek.