Netgedichten

netgedicht (nr. 88.608):

De echo van een regenboog

Een donkere lucht
zeven kleuren fluisteren
door de harde stad

Nu de boog rust in het
geheugen van de aarde, blijft de lucht
nog even dragen wat bijna niet te zien is. Elke kleur
laat een trilling achter, een zachte echo die door het bloed blijft zingen.

De stad ontwaakt met haar
scherpe randen en het rumoer dat als
glas langs de ziel schuurt. Ik draag de herinnering
aan dat milde licht als een delicate mantel tegen de felle dageraad.

In de stilte van dat kleurrijke
moment vond mijn gevoelige, ontvankelijke
ziel een taal zonder woorden, een brug tussen het hoge
en het gewone, geschreven in water en zon op een fluwelen hemel.

Zo koester ik de tederheid van
dit broze bestaan, waarin de kleinste glans
al een wereld kan openen. Ik buig het hoofd voor wat velen
voorbijgaan en bewaar de regenboog voorgoed in de plooien van mijn hart.