Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 88.702):

Phaëton, een zwanezang

Toen hij met zestien paarden
rossend langs de hemelboog
zongeblakerd en verloren
al zieltogend nedertoog

riep hij in hoge wanhoopsnood
zeven laatste woorden
tot zijn arme vader
O Daedalus, Ga niet heen,
mijn veter is los!

na zijn vermetele doldrieste solozeiler avonturen
hoogmoed in een nimmer
te herhalen puberhemelvaart

zonk als ongehoorde echo
tussen de woestijnrotsen
laat in de avondschemer
op het rode zand zijn ziel

en zoog de modder aan zijn zolen hem zum Tode tief betrübt
terug in Gaia's moederschoot

verlost van hemelgoden
en hun hatelijk door muren
van hun paleis weerkaatst gelach

en het kwijnende door merg
en been gaande gehinnik
van zijn vierspan van door sturm und drang gekwelde paarden