Phaëton, een zwanezang

Toen hij met zestien paarden
rossend langs de hemelboog
zongeblakerd en verloren
al zieltogend nedertoog

riep hij in hoge wanhoopsnood
zeven laatste woorden
tot zijn arme vader Daedalus
'Verlaat mij niet,
mijn schoenen raken los!'

Na zijn vermetele doldrieste hoogmoed avonturen
van een nimmer te herhalen
solozeiler hemelvaart

zonk tussen de woestijnrotsen
laat in de avondschemering
op het rode zand de ongehoorde echo van zijn ziel

en zoog de modder aan zijn zolen hem, tief betrübt zum Tode,
in Gaia's moederschoot terug

verlost van hemelgoden
en hun door muren van 't paleis weerkaatste hoongelach

en het door merg en been gaan
van de zwanezang
van zijn door puberale sturm
und drang gekwelde paarden

... Geïnspireerd door Julius Dreijfsandts hemelhoog juichende vers van vandaag...

NB: tot op heden schijnt dit profielwerkstuk zelfs bij Mr.Page de toets der kritiek te doorstaan! ...

Biografie van deze schrijver

overmoed hemel val

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

2.1 met 8 stemmen 184