Netgedichten

netgedicht (nr. 88.702):

De Kamers van Mijn Hart

Tranen rollen langzaam als doorzichtige parels
langs mijn verhitte, rusteloze wangen
Vallend op een kussensloop van verwaterd verdriet,
en gekoesterd in stil verlangen

Ik voel me als een lege huls in een leeg bestaan
waar het hart totaal is verwrongen
Geschapen als een sculptuur van ijs en steen,
in duisternis bedwongen

Wanneer het kloppen van het hart in de oren suist
als een oorverdovende melodie
En het zich naakt presenteert in verwoede schaamte,
verstoken van enige harmonie

In deze kamers van mijn hart waar een ijzeren wil
wild door de aderen vloeit
Uitgesproken consternatie in de kiem gesmoord,
ik ben niet langer meer geboeid

Wat resteert nu nog wanneer leugens zijn gedempt
in een put van psychisch onbehagen
Een drukkende stilte van lang vervlogen dromen
waar ik mij niet langer laat bevragen

Mijn stem gekluisterd in een benauwde borst
die het ritme niet langer draagt
Bevrijd van stuurse blikken die vragen om geduld
zodat het geweten niet langer knaagt

Onwaarheden die alleen het eigenbelang bezingen
zonder het hart te ontzien
Als het harnas van onverschilligheid mij doet beven
en doet breken bovendien

Als waarheid wordt geduid wanneer de pen zich verheft
voorbij de kracht van het zwaard
Is dit dan niet waar iedereen smachtelijk naar streeft?
Maakt dit niet het leven waard?