Brief aan de ontdekkers - III
Als we inwaarts stromen,
twintig vingers in één hand
verschuiven kiezeldromen
lippen strijken door mijn haren.
Onder kruiend ijs
liggen wij wang-aan-wang
zoeken het koren bij de bron.
De paarden zijn gestald,
vreemde volkeren uitgebeend,
is het psalmenlied versteend –
het processiepad verworden
tot een uitlaatplek voor honden.
Laat goden samenscholen
als oude wijzen spreken
Waar hoop verzonken ligt
en de dam verdronken,
kruipen we langs gebarsten klei
uit het riet omhoog.
28 maart 2026
Geplaatst in de categorie: maatschappij
geschiedenis 2.0 met 1 stemmen 
163
163
Er zijn 2 reacties op deze inzending:
'Wij’ zijn de kinderen, erfgenamen van een rivierenlandschap, dat een rijke geschiedenis draagt dat ligt verzonken in de klei.
De drieluik van brieven is gericht aan de ‘ontdekkers’ van deze geschiedenis, ons collectief geheugen Het ontwikkelt van kind, puber naar jong volwassenen.
Brief I: Het spelen van kinderen in het landschap, terwijl donkere wolken stapelen. Gevechten (Usipeten) over de wens om te overleven waar we kinderlijk machteloos staan.
Brief II : Het verval treedt in. Kennis, tradities en goden verdwijnen, jongeren die de connectie met natuur en hun rituelen zijn kwijtgeraakt.
Brief III: Jonge geliefden, elkaars hand vasthoudend (twintig vingers) die proberen de wereld te begrijpen — voortkomend uit en gevormd door de delta, (kruiende ijs) samengevloeid met het landschap. Over het verval heen zoeken – ontdekken van nieuwe zingeving waar culturen, godsdiensten en rituelen samenvloeien.
Er zitten veel verwijzingen naar de geschiedenis:
Massagraf Usipeten, bloedakkers ‘rode akkers’ van de Spanjaarden, Mithras, de dam van Drusus.
en een sensitieve man maak je alleen maar des te nieuwsgieriger...
vooral als twintig vingers inwaarts stromen en lippen door
jouw haren strijken vraag ik mij af: wie zijn die "wij"?