Netgedichten

netgedicht (nr. 88.785):

Langzaam kijken

Kleine opening
licht wacht tot ik echt waarneem
en blijft even stil

Hoe ik kijk naar de wereld,
door een kleine opening waarin licht
zich verzamelt als een vloeibare belofte, en elke
vorm zich toont alsof ze even bij mij wil blijven stilstaan.

In mij ontstaat een ruimte
waar beelden zich laten benaderen,
lijnen die zich ontvouwen als fluisterende paden.
Ik volg hun zachte richting tot ik voel waar het beeld wil ademen.

Soms rust ik in het midden
van wat ik zie, waar schaduw en glans
als twee rustige stemmen samenvallen, en ik leer
hun stille gesprek te vertrouwen zonder het te willen sturen.

En als de wereld te scherp,
te snel door mij heen beweegt, zoek ik
de helderheid op die binnenin blijft - een plek waar
ik opnieuw kan beginnen, zoals een fotograaf die zijn lens afstemt.