inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten over filosofie

netgedicht (nr. 3.114):

ultieme onvastheid

Een non-Salomon wil de wind
bespotten door rotsvast lyrisch
dissonante klanken aan te slaan
als zeskoppig liederenwerktuig.

Tot inzicht komt en ook beklijft
is de vraag of het dodelijke stof
echt neerdaalde uit de ontzielde
vulkaan op de eenogige Plinius.

Als ultieme onvastheid versterkt
zich schikt boven twee broeders
tot achterdocht der onderwereld
en gedonder van de Helikon rolt.

Zulke desolate poëtische plateaus
waar ijdel de ijle luchten mengen
tot post-narcistische denkstormen
anti-Aperta vluchtig verzwelgend.

Ga zitten, wees nederig.

Schrijver: R.E.N.S., 2 april 2026
RENSgedichtenoutlook.com
Biografie van deze schrijver


Geplaatst in de categorie: filosofie
gas vast vloeibaar

2.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 136

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

R.E.N.S., 2 weken geleden
Wij zijn minstens als de wind,
veranderlijk tot het laatste zuchtje.
Van Xanten, 2 weken geleden
...zijn wij de wind? Het gedicht blaast van wel...
Beau van Zweymeltael, 2 weken geleden
Ik moest bij de naam Aperta even knipperen met de ogen, maar mijn zesde zintuig zei me dat het iets met de immer openstaande oren te maken moest hebben (Latijn: aperire, apertum).

Het knappe van je poëem is dat je er zelfs luidsprekerisolatiestandaarden in verwerkt, speciaal om trillingen die door het steunvlak resoneren te verminderen.

Met als gevolg dat dissonante geluiden in ons auditorium worden geëlimineerd. Daarmee zou het probleem in één keer opgelost zijn!

reageer Geef je reactie op deze inzending: