op de orgelpijpen
O, personne, ware u niet
d'enk’le zaligheid zelve,
optimale muil van steen
formidabel doormalende;
aflatend als schoonste
in talen der doezelaars
tot het Italiaanse Witz,
en wat al dies meer zij.
Ik vreesde een x-aantal
meervoudige gezichten,
meer dan de verplichting
tot een zondige knieval;
want ik dans, jij allemans
ik dans op de orgelpijpen
tot begrijpen horen wordt
dat dit mijn wang zal zijn.
Geplaatst in de categorie: vriendschap

Er is 1 reactie op deze inzending:
zestien profane pionnen
mijdend elkaars territoria
als contraspionnen
geslepen in eboniet
staand tegenover het ivoor
in het pilaster der arena
is zuiver op de graad
de vraag geredeneerd
gaat tarantella incoronata
in retrograde kreeftengang
haar verblijden op haar weg
in het verbaterrarium?