inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 88.818):

Gaandeweg

Bij geboorte is iedereen een blanco blad
Waarna verhalend wij onszelf beschrijven
Eerst zet men ruw schetsend iets op in klad
En daarna netjes zodat het mag beklijven

Maar wordt men oud dan heeft men het gehad
En menig medemens is zat van je
Je datum verstrijkt en je wordt geringschat
Want wat voor bergen nog verzetten kan je?

En zijn de jaren er slechts om te verdrijven
Omringt door steeds minder hechte vrienden
Tot niets de kas opnieuw zal stijven
En je je afvraagt waaraan je het verdiende

Aan de tijd die er eigenlijk niet toe doet
En voorbij gaat met geduldige spoed


Zie ook: http://henkjonkerafrica.yolasite.com

Schrijver: Henk Jonker, 4 april 2026


Geplaatst in de categorie: afscheid

3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 277

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Henk Jonker, een maand geleden
Toch voel ik dat elk leven, ondanks dat we gewoon genetische kopieën zijn van onze voorouders, er een soort subjectieve/relative vrijheid is waarin we worden geboren.
“Blanco blad” is geen biologische claim, maar een poëtisch uitgangspunt. Je leest de metafoor letterlijk als een wetenschapper in plaats van overdrachtelijk.
R.E.N.S., een maand geleden
Bij geboorte zijn wij alles
behalve een blanco blad;
ooit van genen, DNA,
erfelijkheid en/of
intergenerationele overdracht gehoord?

..bijvoorbeeld

reageer Geef je reactie op deze inzending: