à Godinne
Terwijl haar handen
over lijnen glijden
aan steile wanden
landen mijn passen
op tweeërlei paden
in pure plassen
verblijden onze harten
in eigengereide sprongen
als perfect passende parten.
In dat lichte drijven
ook ganzen
rotte, grauwere
zwaangasten
kleine brantajongen!
En verborgen blijven
de dagen
koude, sombere
razende
daar wij verlangden
naar deze schreeuwende aalscholvers
vergeten eendennamen
dit gakkend gezang aanhorend
onze benen samen hangend
over één kant
scherend
komt het overgevlogen
dat dromen van
chillhoekjes
in de zon.
... voor S.C. ...
Schrijver: Laurent de Buisson6 april 2026
Geplaatst in de categorie: liefde

Er is 1 reactie op deze inzending:
tot het glanzende spoor
van de maan helemaal is gewist;
pas als de dageraad
haar vleugels spreidt
verwatert hun gakken
in diminuendo
over de pure plassen