Te Laat bij de Berk

Ik ken dit bos.
Ik ken de volgorde van de bomen.
Ik ken de plek waar zij stond
omdat ik er altijd aankom
als zij er net niet meer staat.
Twee minuten vroeger
zou ik haar gekend hebben.
Twee minuten vroeger
zou ik een ander mens geweest zijn.
Maar ik ben deze.
De rijp heeft alles vastgezet
in een houding die op wachten lijkt.
De arenden wachten.
De berken wachten.
De sneeuw wacht op geen enkel spoor.
Ik zoek niet meer.
Ik kom hier om te weten
dat zij er was.
Dat is genoeg.
Dat is het enige
dat mij hier houdt.
Thuis hangt niets aan de muren.
Niet omdat ik niet heb geleefd —
omdat alles wat ik ophangen wilde
zich in lucht had opgelost
voor ik een spijker had.
Zo gaat dat hier.
Zo ga ik.
Elk jaar terug naar het bos.
Elk jaar die onbetreden sneeuw.
Elk jaar dat hoge, zachte fluiten
dat ik inmiddels ken als mijn naam.
Ik ben de man die te laat was.
Ik ben er vrede mee.
Vrede is niet geluk —
het is weten welk verlies van jou is.
Dit verlies is van mij.

... Niet de man die het opgaf. De man die blijft gaan — wetend dat hij te laat is, wetend dat ze er al was, wetend dat de sneeuw onbetreden zal zijn — en toch gaat. Dat is geen tragiek. Dat is een keuze. En een keuze is karakter. ...

verlies

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 10