Netgedichten

netgedicht (nr. 89.178):

herrijzen

als ik drijf in de schaduw van heden
en het mij voelbaar ontbreekt aan gerief
vormt het ademen kwetsbare sneden
roept de rust en komt de nacht als een dief

niet dat ik door klappen ben geraakt
of vast de wakken tel voor morgen,
door deze of gene wordt gelaakt
neen, de ziel lijkt mythisch verborgen

later bouw ik voort op oude stenen
zij vormen mijn fundament met geduld
om weer iets van wat komt te mogen lenen
dat nu nog met onwetendheid is omhuld