Stormwereld

Hoe betrad ik ooit
jouw ondoorgrondelijke binnentuin
Als ik er naar keek
dacht ik: daar wil ik zijn

Ik herkende al die dode kleuren

Maar het was niet van belang
hoe ik me zou manifesteren
jij bepaalde jouw eigenheid
zorgvuldig sloot je de afscheidspoort

Daar, waar nooit een begin was
ik kon jouw achterkant slechts vermoeden
en nu lijk ik een krom insekt
kronkel ik ergens onder een hoopje steegjespuin

Onder zelfgeschapen warmte

Gelukkig zonder egotranen
al deze dingen zijn als werveltrillingen
oude ogenblikken van droomhoop
die zich opdringen in mijn gedachtenwoud

Soms als helderheid

De voorjaarsberken bloeien weer
misschien in de ruimte tussen ons
omdat die plek zo veilig lijkt
daar waar liefdeswind nog waaien durft

Al is het heel goed mogelijk

dat jouw stormwereld hier niet leven kan

liefde

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.6 met 5 stemmen 54