Tunnelzicht…
Er straalt altijd licht
op het eind van tunnelzicht
dat zegt men tenminste
al vertrouw ik er nu niet op
want het is donker
De weg is lang
schaduw zit vol twijfel
elke stap dreigt een zware last
er zal iets instorten
ons huis of de bank
Er is geen hand die mij ondersteund
geen hond die mij de weg wijst
geen troostend woord
of zoetige melodie
die mij door deze nacht leidt
Heel soms zie ik een glimpje hoop
als afstammeling van verlorenheid
iets dat gloeit wat de nacht doorbreekt
verlangen dat mij omhoog tilt
mijn trieste honger stilt
Ik wacht, ik adem, ik blijf staan
laat de angst rustig voorbij gaan
misschien komt dat licht ooit voor mij
kom ik bij het eind van de tunnel
ben ik eindelijk vrij…
Geplaatst in de categorie: psychologie

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!