Netgedichten

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 89.436):

Sprookje

Zij luistren beiden naar haar oud verhaal
wondere dingen komen aangevlogen
zichtbaar in hun verwijde ogen
als bloemen, drijvend in een schaal.

Er is een zachte spanning in hun wezen,
zij zijn verloren en verzonken in elkaar
- het witte en het blonde haar-
geloof het maar, geloof het maar,
alles wat zij vertelt is waar
en nooit zal je iets mooiers lezen.

Voor mijn moeder en mijn dochtertje