inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten over verdriet

Laatst toegevoegde netgedicht (nr. 1.223):

Schrijflijnen

Toen de narcissen net weer bloeiden
wilde hij zich draaien nog eenmaal
zich draaien naar het licht

Met dodelijke blik en haastige
armen wierp de nacht
een verstikkend net om hem heen.

Doof nu maar het tedere lentelicht
gelast de sterrenregens af laat puinwolken
de aarde in het donker begraven.

Zij floreerden in de schaduw
toen zij hun dromen beschreven
bladnerven boden schrijflijnen aan.

Schrijver: J.Bakx
19 juni 2026


Geplaatst in de categorie: verdriet

3.0 met 7 stemmen aantal keer bekeken 143

Er zijn 3 reacties op deze inzending:

J.Bakx, gisteren
Dank Peter en KarelMaria.
KarelMaria, gisteren
*

tegen
dit
uitgehuild
uitgehold
uitgeloogd
verdriet

misschien hun zee nog

maar dan
kleurloos
zonder golfslag
zonder zon

*
Peter Toll, gisteren
rouw is ruw
rouw is rauw

rouw is guur
rouw is grauw


Graag gelezen, Joseline!

reageer Geef je reactie op deze inzending: