Vertraging
de laatste herinnering aan mezelf
hoe ik ineens
niet meer alleen was
in mijn mogelijkheden
je werd één vrouw
in plaats van veel
hoe dat woord
— hebben —
plots zwaarder werd
in een kroeg
zat ik te vertellen
hoe mooi je was
praten was
een manier
om tijd te vertragen
tot iemand zei:
ga dan naar huis.
het moeilijkst was
dat er niets meer
te proberen viel
zonder het echt werd
20 juni 2026
Geplaatst in de categorie: liefde
coping 3.0 met 3 stemmen 
53
53
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
Waar de gemiddelde kroegbezoeker denkt aan de overwinning van de verleiding en de spanning van de nacht, kijk ik als de dichter al drie stappen verder. Ik kijk naar de emotionele en existentiële consequenties van die keuze op de lange termijn. Wat voor de één een triomf is, is voor de ander het besef dat het leven vanaf nu onomkeerbaar verandert.
Het werkwoord "Hebben" het is allebei. Het is het einde van de vrijblijvende, vloeibare jeugd, en tegelijkertijd het angstaanjagende begin van de echte realiteit.
elke kroegbezoeker zou het toch als een himmelhoch jauchzend moment ervaren als een vrouw met jou mee zou gaan, your car
or mine, of jij met haar...
voor mijn part naar je twijfelaar!...
mits zij er qua uiterlijk en innerlijk vertoon door de beugel kan natuurlijk...
PS: ik vermoed ook dat vele van jouw lotgenoten die in een vergelijkbare situatie verkeren -
of verkeerd hebben - hun voordeel zouden kunnen doen als je ons opening van zaken kunt geven over de betekenis en bedoeling van het werkwoord HEBBEN dat hier plots een extra lading krijgt...kennelijk luidt het een soort einde in, een grens aan al het mogelijke dat eerst nog wel maar nu niet meer voorhanden is?
Het lijkt wel of je plankenkoorts hebt...
Is hebben het einde of het begin?