Naast de vangrail
Naast de vangrail
in het gras
zie ik bomen voorbijrazen.
Twee lichten branden.
Deuren slaan open.
Ik hoor een taal die ik niet ken.
Er is geen tijd voor reflectie,
geen tijd voor
hoe ik hier terecht kwam.
De druk is hoog.
De bomen hebben haast.
Hun schaduwen rennen vooruit —
verder dan mijn oog reiken kan.
Een stoet van mieren verplaatst mij,
dichter naar de rand waar
brembloemen me vasthouden.
Ik voel hun adem
tegen mijn rug.
... Een artist statement ...
Schrijver: Van Xanten, 3 juli 2026Geplaatst in de categorie: landschap
loslaten 2.3 met 3 stemmen 
38
38
Er zijn 4 reacties op deze inzending:
dank
en je gedachte is helemaal correct.
Ook op de hoger gelegen zandgronden zie je het veel. De brem kan goed tegen droogte en is een ware insectenlokker.
(Ik moet helaas weer verder stromen…)
ik denk eerder
bloemen van de gele bremstruik
bloeiend in de marge
van de groene berm
tussen vangrail en egoduct
waar eendjes van deze naar gene zijde overheen kunnen kruipen tussen de wester- en oostvaardersplassen...
@ Evelyn:
...maar of dat waar is
laat ik liever over
aan de originele
dichteres zelve -
zij vertoeft immers hier
in ons midden...
wederom een prachtig
krachtig onmachtgedicht
****