Netgedichten over individu

netgedicht (nr. 1.600):

‘met de wolven’

Met zijn rug tegen de boomstam
op het kruispunt neergestreken
kijkt hij naar zijn lege handen
die zijn leven lang gedragen hebben
in elk duister blindelings betastten
wat hij niet uit het oog verliezen kon

Wegen liggen immers aan zijn voeten
hij hoeft slechts de route te gaan
waaraan zijn gevoel niet ontkomen kan
over onverharde paden en bergpassen
met stappen zo groot als zijn hart
de overleverde fabels vertrappen

De beelden die hij vermorzelen zal
deinen mee op de riviergolven
waar hij met de wolven meezwemt
huilt bij het minste geringste maanlicht
de kleuren accepteert die hij aantreft
en ongeremd elke daad aan haar wijdt