Eenling

als het denken nog van nature wordt opgerekt
tot een eeuwig uitdijende spinrag
en de mogelijkheden onbeperkt lijken
daar is het vooruitzicht nog over bergen uitgestrekt
.
de mens weet niet beter of ervaart het niet anders
immers wat toekomst heet, kent een onschatbare
hoeveelheid dagen, nachten en seizoenen
die het perspectief vol met verwachtingen smeedt
.
op zekere dag groeit er een spiegel
in het leven van de volwassen mens:
dezelfde scheppende natuur gaat knagen
aan de innerlijke zekerheid en uitgeschoven lens
.
de spin begint zijn eigen rag te verlaten
omdat hij de grens bereikt van zijn universum
op dat moment nadert hij het point of no return
en begint de twijfel aan de eigen maakbaarheid
.
de veranderde weg in het leven dient zich
vroeg of laat soms geruisloos aan.
geen leven dat daar aan ontkomt
ook al beleeft men het einde nog als schaduw
de tijd knaagt vaker aan gekoppelde fragmenten
.
waar ieder plots of ten einde gedwongen wordt
dat wat als vanzelf komt immer meer te begrijpen
in een reeks van niet meer aaneengesloten momenten
is het de weerslag van een aanhoudend rijpen
en de wijsheid ons vertelt over de betrekkelijkheid
van een steeds terugkerende jaarlijkse lente
.
de ziel laat zien, dat de ademhaling
zich moet aanpassen aan het stokkend beleven
om steeds meer in één tel het volmaakte te vatten
totdat men ten einde is veroordeeld tot een eenling

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 22 juli 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

groei

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

4.0 met 1 stemmen 14