Rauw
Ontsomber mijn landschap
breek mijn populieren af
die gedenknaalden zijn
van een onvoltooid verleden
Novemberschemering
Of vrijpostige ochtendnevelslierten
die mijn aandacht afbreken en verbuigen
totdat er niets anders overblijft
dan iets wat je rauw zou kunnen noemen
Dat je alleen nog wilt uitspugen
Tussen alles wat hier gilt in stil gezang
verderop ligt de stad
vol met duizenden verwachters en hopers
heb jij jouw droom daar kunnen bewaren?
Of leeft er in die tegelwereld
in jou ook nog iets als weilandpijn?
dan zou ik dat zo graag willen weten
maar misschien liggen jouw velden
ogenschijnlijk rustig verborgen
in opgevouwen onzichtbaarheid
Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

Er zijn nog geen reacties op deze inzending. Schrijf de eerste reactie!