Bus 156 Dag 2 (Prosa)

Bus 156 Dag 2
.
Ik stap uit Bus 156 en loop richting het centrum. Deze keer ga ik niet doorheen de gehele station traverse maar loop met de uitstappende medereizigers om het gehele complex heen. Op alle fronten afgezet met hekken en flatgebouwde stellingingen gevuld met duizenden fietsen. Ik loop door de stallingstraten heen en warempel, ik kom gelijk een toezichthouder tegen. Nooit eerder gezien. Ik grijnsde “goedemorgen: tegen de man in functie met vignet op borst. Ja, ik wil betrouwbaar overkomen, Hij loopt door.
.
Onderweg naar mijn vaste koffieplek, op de hoek van een knooppunt van wegen met auto’s en de al vroeg onderweg zijnde koopjesjagers….
.
Oh, kunnen natuurlijk ook arbeiders zijn of kantoorklerken. In deze stad heb je nog een arbeidersgroep erbij.,”EXPERTS” Dat zijn de hoogopgeleiden mensen uit het buitenland, aangetrokken om de “high tech” in de stad en Nederland op een onaantastbaar niveau te houden. Men concurreert hier met de Volksrepubliek China.
.
Ik bestel dus de goedkoopste koffie,,,,,men geeft mij een keuze tussen een groot en klein kopje,,,,,,aanschouwelijk, alsof ik er als vreemdeling uitzie. (of uit een boerengehucht kom, hetgeen zo ook is, maar dat terzijde)
.
Wilt u een koekje erbij,,,,nou ja zeg ik…..doe maar weer,,,,ik had te lang deze suikers afgehouden. Flauwekul natuurlijk. De liefde van de man gaat door de maag, roepen wij in onze taal.
.
Wat mij al meer opgevallen was is het volgende. Er passeert regelmatig een moeder met kinderen. En stel vast dat de stand van de benen van de kinders een gelijke aanleg hebben als de moeder nu. Ik zal niet de letter noemen die wij doorgaans daarvoor hanteren.
.
Ik zoek de vader en bekijk zijn benen. Akelig dun, een soort bonenstaken, zeggen wij. Het geeft gelijk een inkijk hoe de verhoudingen liggen binnen het gezin, zo het een gezin is, je weet dat niet meer.
.
Tegenwoordig heb je allerlei samenstellingen in het hechtingsverband.
.
Om even mijn plek aan te geven. Ik zit nu in een van de grootste bibliotheken van het Zuiden en kijk rechtstreeks op een zwarte wand. In grote gekleurde letter staat daarop: Young Adults. Wow, denk ik,,,,,,zit ik hier wel goed? Ik had nog zo gevraagd of ik daar mocht zitten met mijn bestelde koffie.
.
Ik probeer mij een plek te geven tussen de andere aanwezigen bij “Young Adults”. Van de acht personen was iedereen natuurlijk jonger dan ik, Met enige inschattingsvermogen haalde ik er twee jongeren uit. Twee aanwezigen waren gepensioneerd, waaronder ik….
.
Ik kijk naar links en zie daar een stel jonge ouders met drie zeer jonge kinderen zitten (ik zit naast restaurant). Het oudste kind schat ik op 3 jaar. Ik kan mij niet herinneren dat ik met mijn kinderen op die leeftijd in een bibliotheek restaurant opzocht. Maar ja,,,men moet vroeg beginnen met lezen of vertellen, dus dat moet wel de motivatie zijn. Na hun drankje opgedronken te hebben sprinten de kinderen rond in de lokaliteit. Ja, dit komt mij wat gezonder over.
.
Onderwijl luister ik via YouTube en luister oorbel naar mijn eigen gecomponeerde muziek. In dit geval een orgelcompositie die ik heb gemaakt i.v.m. de eeuwherdenking van de H. Oda. Naamgeefster van ons dorp, Het is deel 1 van een serie etudes. (ik componeer onder de naam Johannes Revisius.,( Ja ik heb meerder identiteiten : Dat is ook om mij anoniem door het dorp te verplaatsen )
.
Op een voorlichtende pagina word ik omschreven als een beetje geheimzinnig figuur,,,een beetje vreemd iemand, wordt bedoeld.
*
Ik had me gister aangemeld bij een Centraal Europese schrijverscollectief, Ik werd wel geaccepteerd, maar er werd niets van mij in een Slavische taal geplaatst, Nou ja, dan niet en ik voer me af om het later elders te proberen, Doch ik open mijn pc zo juist en zie een uitnodiging om alsnog lid te worden. Ik stel vast dat het nog verwarrend overkomt. Maar dat ligt natuurlijk aan mij…..Men schrok zich rot natuurlijk,,,,,,wat moet een Kaasboer in de Orthodoxie.
.
Ik heb natuurlijk wel iets positiefs in mij. Ik verbind me graag met andere mensen en talen. In dit geval via Poëzie en doe moeite de ander in de andere taal te begrijpen en iets terug te geven. Het is zo nodig in ons Europa. Trouwens in welk land is men niet toe aan meer verbinding.
.
Maar goed, mijn bijdrage aan de wereldvrede is mijzelf te delen. Of het nu ver of dichtbij is.
.
Een fijne dag verder,
.
Julius

... prosa ...

Schrijver: julius dreyfsandt zu schlamm, 6 augustus 2026

julius.dreyfsandt.zu.schlammgmail.com

Biografie van deze schrijver

prosa

• 1
• 2
• 3
• 4
• 5

Er is nog niet op deze inzending gestemd. 7