Eeuwig getij
Ruisende branding
spoelt alle prikkels zacht weg
zee brengt diepe rust
Het water wast de grens van de wereld weg,
waar de horizon vloeibaar overgaat in lucht.
Voeten zinken diep weg in het natte zand,
terwijl de vloed zachtjes de tijd terugspoelt.
Een trage ademhaling van eb en vloed,
diep ademhalend onder een blauwe hemel.
Geen stem breekt door dit vloeibare marmer,
alleen het ritme van een rusteloze slaap.
De zilte wind schrijft onleesbare letters
in het schuim dat op de branding danst.
Miljoenen schelpen bewaren het geheim
van een diepte die niemand ooit volledig kent.
Hier lost de onrust van de mens geruisloos op,
meegezogen door de verre, diepe stroming.
Er blijft niets over dan de grote leegte,
een spiegel die de eeuwigheid weerspiegelt.
... Geïnspireerd op deze prachtige Youtubevideo: www.youtube.com/watch?v=yKvOKzkyuAw ...
Zie ook: https://catherineboone.blogspot.com
Schrijver: CB, 13 september 2026
Biografie van deze schrijverGeplaatst in de categorie: natuur
getij
157
Er zijn 3 reacties op deze inzending:
keek ik naar naar tankers aan de horizon
geluidloos, ver en schier onmerkbaar deinend
op ijle klanken van een englenkoor
dat op het scherm niet nader werd genoemd
De vloed, beste CB, spoelt nimmer zacht
de tijd terug, doch veeleer met een kracht
die zeehelden trotseerden
in de eeuw
dat Huygens schreef
O vaderlandse Pracht
of zoiets dergelijks, maar nimmer stil
of fluisterend als hier vaak
wordt beweerd
door een die nooit van stilte heeft geleerd
dat zij bestaat dankzij haar tegendeel!