inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 283):

Verdriet

Een doffe, droge, felle pijn
omvat en wurgt mijn ganse denken;
mijn ziel en zinnen zijn zo leeg
ik kan geen aandacht schenken

aan de helderwitte morgendauw
die als een sprei van fijn satijn
ligt uitgespreid; 't graf bedekkend.
De pijn dreunt als een droef refrijn.

Waarom heb ik steeds vergeten
te zeggen dat ik van haar hield?
't Is nu te laat; de kist gesloten.
Wat heeft mij jarenlang bezield?

De kist zakt langzaam in de aarde
en op 't zwartgerande lint
lees ik wat ik had moeten zeggen:
"tot ziens mama, je dierbaar kind".

Schrijver: Sandra Pijl, 13 jul. 2002


Geplaatst in de categorie: verdriet

3,3 met 20 stemmen 1.686



Er is 1 reactie op deze inzending:

Naam:marijke
Datum:21 jun. 2003
Emailadres:marijkewouters62hotmail.com
Bericht:Prachtig en heel aangrijpend. De tranen staan in mijn ogen. Het is gewoon te mooi om te beschrijven. Misschien realiteit, maar dat mag er zijn want mensen zijn er nog steeds bang voor..


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)