inloggen
voeg je netgedicht toe dichtwoordenboek

tabblad: netgedichten

< vorige | alles | volgende >

netgedicht (nr. 1619):

Alzheimers' lach

Al ben je oud, ik voel de pijn
van vergeten rituelen.

Jouw lach en hopeloze woorden,
zo leeg en anders als zij zijn,
ik kan ze niet meer delen.

Een klein gebaar is wat ik wens,
een flikkering in je ogen.

Het is het niets dat ik nu zie,
verdwenen gedachten van een mens,
zo stil en onbewogen.

De verandering, die zoveel verhult,
is die van vergeten rituelen.

Het is Alzheimers’ bestaan
dat de broze leegte vult,
die wij voortaan moeten delen.

Schrijver: Anna, 15 feb. 2003


Geplaatst in de categorie: eenzaamheid

3,6 met 11 stemmen 730



Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)