inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 3.032):

ZEELAND

Als twee verweerde handen, gevouwen in gebed,
zo grijpen hier het water en het zware land ineen.
De koepel van de lucht staat er almachtig overheen
en laat de mens onmondig. De zee stelt hier de wet.

De mensen zijn zoals de aarde, zonder luchtigheid.
Men incasseert gesloten iedere gril van God en zee.
De grond is als de mensen, stug. Hij geeft onwillig mee
aan ploeg en tractor in een nooit besliste, trage strijd.

De kinderen nog uitbundig in hun overhaaste jeugd,
een kalme trots neemt later de plaats van levensvreugd.
Ook een gebondenheid, en een besef van dood.

Alles gaat, en keert terug. De zon, de zee, ‘t seizoen,
de mensenhand om op ‘t land gestaag het werk te doen,
de prijs voor het bestaan betaald in kerk en watersnood.

Schrijver: Aaike Jordans, 12 sep. 2003


Geplaatst in de categorie: woonoord

3,5 met 10 stemmen aantal keer bekeken 1.101

Er zijn nog geen reacties op deze inzending.


Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)